Personeel werven: vijf routes en wat ze kosten

Je hebt een vacature en je wilt weten hoe je hem vult. Er zijn vijf manieren om aan personeel te komen, en ze verschillen vooral in wat je zelf blijft doen.

Zelf adverteren is het goedkoopst en bereikt alleen wie op dat moment zoekt. Uitzenden en detacheren leveren snel iemand en kosten per gewerkt uur. Een werving- en selectiebureau neemt het hele traject over tegen een fee bij aanname. Zelf sourcen betekent dat je actief mensen benadert die niet solliciteren. Het zoekwerk per vacature uitbesteden zit daartussen: iemand anders zoekt en weegt, jij voert de gesprekken.

Hieronder staat per route wat je overdraagt, wat het kost en wanneer het de verkeerde keuze is.

1. Zelf adverteren

Je schrijft de vacature, zet hem op je eigen site en op een of meer vacaturebanken, en deelt hem via je netwerk. Wie interesse heeft, meldt zich.

Wat je overdraagt: niets. De tekst, de plaatsing, de selectie en de gesprekken blijven bij jou.

Wat het kost: plaatsing per vacaturebank, plus je eigen uren. Voor één vacature per jaar is dat de goedkoopste route die er is.

Wanneer het niet past: als de mensen die je zoekt niet aan het kijken zijn. Een vacaturetekst bereikt precies één groep, namelijk wie op dat moment vacatures leest. Bij functies waar veel aanbod is, is dat genoeg. Bij functies waar iedereen al ergens werkt en tevreden zit, levert een betere tekst geen betere kandidaat op. Dat is geen kwestie van beter formuleren, het is een kwestie van bereik.

Voor je verder kijkt, is het de moeite waard om twee dingen na te lopen: staat er een salarisindicatie in, en staan er eisen in die eigenlijk wensen zijn. Dat zijn de twee redenen waarom een vacature met genoeg bereik alsnog stil blijft.

2. Uitzenden of detacheren

Iemand werkt bij jou en staat op de loonlijst van een ander. Bij uitzenden is dat meestal tijdelijk werk met een flexibele opzegtermijn, bij detacheren gaat het vaker om een langere inzet van een vaste medewerker van het detacheringsbureau.

Wat je overdraagt: het werkgeverschap. Loonadministratie, doorbetaling bij ziekte, en het risico als het niet werkt. Vaak ook de eerste selectie.

Wat het kost: een opslag op het uurloon, elk gewerkt uur, zolang de inzet duurt. Bij uitzenden hoor je die opslag als omrekenfactor. Vraag altijd wat er precies in die factor zit en wat er buiten valt, want daar zit het verschil tussen aanbieders.

Wanneer het niet past: als je iemand voor jaren zoekt. De rekening loopt door zolang de persoon er zit, en overname kost meestal een vergoeding. Voor een piek, een vervanging of een functie die je nog aan het vormgeven bent is dit een prima route. Voor de sleutelrol in je team wordt het een dure vorm van uitstel.

3. Werving- en selectiebureau

Het bureau neemt het traject over: zoeken, benaderen, eerste gesprekken, en dan een voorstel van kandidaten waar jij uit kiest.

Wat je overdraagt: het zoekwerk, de eerste selectie, en daarmee ook de regie over wie je te zien krijgt. Wat het bureau afwijst, komt niet bij jou langs.

Wat het kost: een fee bij aanname, doorgaans 20 tot 25 procent van het jaarsalaris. Voor een mediore functie komt dat neer op ongeveer €10.000 tot €15.000. Daaronder zitten drie afspraakvormen, en het loont om te weten welke je tekent:

No cure no pay. Je betaalt pas bij een aanname. Dat klinkt risicoloos en het schept een prikkel: het bureau verdient aan snelheid, en dezelfde kandidaat wordt vaak bij meer opdrachtgevers voorgesteld. Werkt goed bij functies waar het aanbod ruim is.

Exclusiviteit met voorschot. Je betaalt een deel vooraf en geeft de opdracht aan één partij. Duurder aan de voorkant en het maakt de zoektocht grondiger, omdat het bureau niet hoeft te racen tegen twee anderen.

Uurtarief. Je huurt de capaciteit in en betaalt voor het werk, ongeacht de uitkomst. Zie je vooral bij interim-recruiters en bij trajecten waar niemand kan garanderen dat er een aanname uit komt.

Wanneer het niet past: als je zelf het netwerk in die hoek al hebt. En als je meerdere vergelijkbare functies per jaar hebt, want dan wordt een fee per aanname snel het duurste onderdeel van je werving.

4. Zelf sourcen

Sourcen is het omgekeerde van adverteren. In plaats van wachten tot iemand reageert, zoek je mensen op die niet solliciteren en benader je ze persoonlijk.

Wat je overdraagt: niets. Dit is de route waarbij je het meeste zelf doet en de meeste grip houdt.

Wat het kost: een abonnement plus uren. LinkedIn Recruiter Lite staat op €140,49 netto per maand (€169,99 inclusief btw); de andere pakketten en wat je ervoor krijgt, staan in ons overzicht van de LinkedIn Recruiter-kosten. De uren wegen zwaarder dan het abonnement.

Wanneer het niet past: als niemand in huis dit vak beheerst of er tijd voor krijgt. Sourcen is een ambacht: goed zoeken, beoordelen wie past, en een eerste bericht schrijven dat iemand wil beantwoorden. Wie erin wil duiken, begint bij zoekopdrachten opbouwen. Wie die uren er niet bij kan hebben, komt uit bij route 3 of 5.

5. Het zoekwerk per vacature uitbesteden

Een tussenvorm die minder bekend is: iemand anders zoekt en weegt de kandidaten, en jij benadert ze zelf en voert de gesprekken.

Wat je overdraagt: het zoekwerk en de weging. Het contact met de kandidaat houd je.

Wat het kost: een vast bedrag per opdracht, vooraf bekend, los van de vraag of je iemand aanneemt.

Wanneer het niet past: als je juist het benaderen en de gesprekken uit handen wilt geven. Dan is een bureau logischer, en betaal je daarvoor.

Wij leveren deze route als vaste dienst. Wij zoeken en wegen de kandidaten. Na een intake volgt binnen 48 uur een gerankte kandidatenlijst met per kandidaat een matchscore en onderbouwing, plus drie berichtteksten voor de eigen benadering. Vaste prijs per vacature, €2.500 exclusief btw, en geen fee bij aanname. Hoe dat werkt staat op AI Talent Sourcing.

Hoe je kiest

Drie vragen bepalen bijna altijd de route.

Hoe snel moet de plek gevuld zijn? Bij een gat dat volgende maand pijn doet, is uitzenden of detacheren de enige route die dat tempo haalt. De andere vier hebben weken nodig.

Zoekt de persoon die je nodig hebt zelf? Bij functies met veel aanbod wel, en dan is adverteren de goedkoopste weg. Bij schaarse functies niet, en dan bereik je met adverteren alleen de kleine groep die toevallig kijkt.

Hoeveel uren kun je er zelf in stoppen? Sourcen kost tijd voordat het iets oplevert. Heb je die tijd niet, dan koop je hem in, en de vraag is alleen nog of je het hele traject uitbesteedt of alleen het zoekwerk.

Voor de meeste mkb-werkgevers valt de keuze uiteindelijk tussen route 3 en route 5, en dat verschil is simpel: geef je ook het contact uit handen, of alleen het zoeken.

Wat je in elke route zelf blijft doen

Het gesprek, het oordeel en het aanbod. Geen enkele route neemt dat over, een bureau niet en een uitzender niet. Wie er straks aan tafel zit, beslis jij, en of diegene ja zegt hangt af van het gesprek dat jij voert.

Dat is meteen het nuchtere argument om de eerste vier routes serieus te vergelijken voordat je iets tekent. Het verschil tussen die routes zit niet in de kwaliteit van de mensen die je te zien krijgt, het zit in hoeveel werk je overdraagt en wat je daarvoor betaalt.